Yeniden..
Ben ümit dolu, geleceğe emin adımlarla koşan, kimseden korkmayan kelimelerle yazılar yazardım bir zamanlar. Nerede kaybettim heyecanımı,nerede kaybettik biz heyecanımızı? Bir haksızlık olduğunda susmaz, öfkelenir hiddetlenirdim. Zulüm mü bitti, adalet mi geldi, çocuklar artık ölmüyor mu? Neden sustum, nerede kısıldı sesim? Şiirler okuyarak adımladığım sokaklar sırtını mı çevirdi bana yoksa ben mi adım atamaz oldum o yollara. Şimdi evet tam şimdi yeniden başlama vakti. Sesimizin kendine gelme vakti, anlamak vakti şimdi. Bir dost vardı sözlerimi okuyan kelamı mı işiten.. O günlerde ki gibi yine söz söyleme vakti. Çünkü ne zulüm bitti, ne çocuklar yetim kalmaktan geri durdu, ne de caniler çocukları katletmekten... Onlar vazgeçmiyorsa biz neden vazgeçtik. Vazgeçmemeliyiz; söz ile, dua ile, kalem ile. Varlığımızın sebebini unutmamalı kendimizi tekrar ayağa kaldırmalıyız..